Fırıncı değillerdi ama genel geçer deyişle -en güzel ve enerji dolu günlerimin karşılığında- onların ekmeğini çok yedim. Allah bereket verdi mi, orasını bilemem. Onlar da abii ki benim gibi çalışanları üzerinden kazandıklarıyla çok çok büyük pastalar yediler; bir kısmının bir şekilde bunlar burnundan geri fışkırsa da kimisi hâlâ aynı hızla ve afiyetle yemeğe devam ediyor. Afiyet olsun!

1960 yılında, Roma Olimpiyat Oyunlarında maraton yarışının varış çizgisinde bekleyen izleyiciler o güne kadar tanımadıkları Etiyopyalı bir koşucunun herkesi geçerek yalınayak en önden tay gibi koşarak muhteşem gelişini gördüğünde, kısa sürede Kara Afrika’nın umutsuz koşucularına ilham kaynağı olacak yeni bir kralın doğuşuna şahit olduklarını anlamışlardı.

 

 

 “Kuş uçar, balık yüzer, insan koşar”.

Dağlarda daha kolay intikal etmek için adımlarımı koşuya dönüştürdüğüm günden beri, gittikçe kalabalıklaşmaya başlayan ‘hayatta kalmak için koşanlar’ cemaatine gayri ihtiyari ve biraz da gecikmiş olarak  katılmış bulundum. Böyle olunca da dünyada ve bende iz bırakmış dağcıların yaşam öykülerini derlemenin yanı sıra, ‘koşmayı yaşam tarzına dönüştürmüş’ efsanevi koşuculardan da söz etme gereği kendiliğinden ortaya çıkıverdi.

Oluşturdukları her dizilişte ayrı bir şeytanı vücuda getiren

“sözcükler kaçınılmaz olarak yolumuzu kesiyor!”

ama yine de,

mümkün yaşayabilirliğimizi daim kılabilmek uğruna, her birimizin geliştirdiği derin unutma ısrarına karşı, şımarık yaban incirlerinin sürgün verdiği irin kokulu duvar diplerinden kasıtlı sağırlar kalabalığına, insanlıklarının altına süpürdüklerini, bilinçaltına itilmiş bir günah gibi unutmayı tercih ettiklerini anımsatmak zorunluluğu ve çabası sürdürülmeye değer.

Ulus-devlet, egemenliğin üç temel özelliği olan askeri, siyasal ve kültürel egemenliği sermaye imparatorluğunun merkezi güçlerinin temsilcilerine ya devrediyor ya da bu özellikler imparatorluk tarafından soğuruluyor.